คาถาม ๖.๕ – จะปลงชีวติ สังขารได้อย่างไร { หน้า ๓๓๙ }

ระหว่างเหตุกับผลในอดีต ปัจจุบัน และอนาคต แต่ก็ไม่เท่ากับพระมหาเถระที่กล่าวถึง คือจะไม่รู้เวลาที่แน่นอน อาจจะรู้เพียงช่วงเวลาที่จะทำกาลเท่านั้น แต่บุคคลเหล่านี้ทั้งหมดก็ไม่ได้ทำกาละและปรินิพพานตามความปรารถนาของตน แต่เป็นไปตามกฎแห่งกรรม ท่านพระสารีบุตรได้อุทานคาถาไว้ว่า

• นาภินฺนฺทามิ มรณ นาภินฺนฺทามิ ชีวิต*
• กาลญฺจ ปฏิกงฺขามิ นิพฺพิส ภตโก ยถา*

(ข้าพเจ้าไม่อยากตาย ไม่อยากเป็นอยู่ แต่ข้าพเจ้าคอยเวลาอันควร เหมือนลูกจ้างทำการงานคอยค่าจ้าง)

การทำกาละตามต้องการเรียกว่า อธิมุตติมรณะ ซึ่งปกติพระโพธิสัตว์ผู้มีบารมีถึงพร้อมเท่านั้นที่จะทำได้ แล้วทำไมถึงทำอย่างนั้น นั่นเพราะเมื่อพระโพธิสัตว์เกิดในสวรรค์ที่ไม่มีโอกาสอบรมบารมี ก็จะไม่ต้องการเสียเวลา บางครั้งจึงตัดสินใจตายแล้วบังเกิดในโลกมนุษย์เพื่ออบรมบารมี

ถ้าวันหนึ่งเราตายเพราะอุบัติเหตุ เช่น อุบัติเหตุทางอากาศ ณ เวลานั้น ใจของเราสามารถที่จะ “ออกจากร่าง” ได้หรือไม่ เพื่อไม่ให้มีทุกข์ทางกาย จะทำได้อย่างไร ในเวลานั้น ด้วยกำลังของกรรมฐาน จะสามารถไม่กลัวแล้วบรรลุธรรมหรือไม่ ต้องมีสมาธิระดับไหนจึงจะเป็นไปได้

**

ขุ.เถร.๑๐๐๒ (สารีปุตตเถรคาถา)