คาถาม ๖.๑๑ – คนเป็นโรคจิตประสาทปฏิบัติธรรมได้ไหม { หน้า ๓๕๓ }

**

ต้องรักษาไว้ได้หลายชั่วโมง และหลายบัลลังก์ ปกติแล้วสมาธิของผู้เป็นเช่นนี้ไม่สม่ำเสมอ ซึ่งเป็นปัญหา อาจสำเร็จได้ถ้าสามารถรักษาสมาธิไว้ได้หลายบัลลังก์ติด ๆ กัน หลาย ๆ วัน หรือหลาย ๆ เดือน

มีตัวอย่างที่รู้จักดีตัวอย่างหนึ่งคือคือนางปฏาจารา ทั้งสามี บุตร ๒ คน พ่อ แม่ และพี่ชายของเธอ ทั้งหมดตายในวันเดียวกัน เธอได้เสียสติไปเพราะความเศร้าโศก และเร่ร่อนไปโดยไม่มีผ้านุ่ง วันหนึ่งได้มาถึงพระวิหารเชตวันในเมืองสาวัตถี เมื่อพระพุทธเจ้ากำลังทรงแสดงธรรมอยู่ บารมีที่สะสมมาในชาติก่อน ๆ ของเธอ พร้อมจะสุกงอมแล้ว ด้วยเหตุนั้น และเพราะความเมตตากรุณาของพระผู้มีพระภาคเจ้า เธอจึงฟังธรรมด้วยความเคารพ ได้ใจของเธอค่อย ๆ สงบลง และเธอก็เข้าใจพระธรรม ไม่นานนักก็ได้เป็นพระโสดาบัน เธอได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุณีและเจริญกรรมฐานต่อไป รักษาสมาธิและวิปัสสนาญาณไว้ได้ และวันหนึ่งกรรมฐานของเธอก็สุกงอม ได้บรรลุเป็นพระอรหันต์พร้อมด้วยอภิญญา ๕ และปฏิสัมภิทา ๔ ได้เป็นเอตทัคคะในบรรดาพระภิกษุณีผู้เชี่ยวชาญในพระวินัย เป็นผู้รักษาพระวินัยอย่างเคร่งครัด ศึกษาทรงจำได้ทั้งพระบาลีและอรรถกถา

เธอได้อบรมบารมีมาตั้งแต่พระศาสนาของพระปทุมุตตรพุทธเจ้าจนถึงพระกัสสปพุทธเจ้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสมัยของพระกัสสปพุทธเจ้า ในสมัยนั้นเธอเป็นพระราชธิดาของพระราชาพระนามว่ากีกิ ได้ปฏิบัติพรหมจรรย์ของหญิงสาวหรือกุมาริพรหมจรรย์ (โกมาริพฺรหฺมจริยา) ตลอดถึงสองหมื่นปี (กุมาริดูปฏิสัมภิทา ๔ ในคาถามและคาตอบ ๔.๒ หน้า ๒๕๕)