หน้านี้มีไว้อ่านอย่างเดียว คุณสามารถอ่านข้อความต้นฉบับ ไม่สามารถแก้ไขได้ ให้สอบถามผู้ดูแลระบบถ้าคุณคิดว่านี่คือข้อผิดพลาด ====== ทานอันยอดเยี่ยม – อามิสทานอันยอดเยี่ยม ====== { หน้า ๔๕๙ } เหตุอะไร? เพราะทานนี้ไม่ให้ผล เพราะเหตุอะไร? เพราะทายกได้ทำลายโมหะ และโลภะทั้งหมดที่มีเกี่ยวกับชีวิต โดยอวิชชาและตัณหาเป็นเหตุหลักของกรรม ซึ่งก็คือ อภิสังขาร ในกรณีนี้ '''อภิสังขาร''' หมายถึง กรรมดีเช่นการถวายทานแก่ปฏิคาหก แต่กรรมนี้ไม่ให้ผลเพราะไม่มีเหตุอุปถัมภ์ คือไม่มีอวิชชาและตัณหา ถ้ารากของต้นไม้ถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง ต้นไม้ก็ออกผลไม่ได้ฉันใด โดยนัยเดียวกัน เพราะพระอรหันต์ได้ทำลายรากคืออวิชชาและตัณหาแล้ว ทานของท่านจึงไม่ก่อผลฉันนั้น เหมือนกัน ท่านไม่มีความหวังเพื่อชีวิตในชาติต่อ ๆ ไป ในรัตนสูตร พระพุทธองค์ทรงกล่าวคาถาประพันธ์ดังต่อไปนี้: > ขีณ ปุราณ นว นตฺถิ สมฺภว > วิรตฺตจิตฺตายติเก ภวสฺมึ. > เต ขีณพีชา อวิรูฬฺหิฉนฺทา > นิพฺพนฺติ ธีรา ยถาย ปทีโป. > อิทมฺปิ สงฺเฆ รตน ปณีต > เอเตน สจฺเจน สุวตฺถิ โหตุ. พระขีณาสพเหล่าใดสิ้นกุศลและอกุศลกรรมภพเก่าทั้งหมดแล้ว ไม่มีกุศลและอกุศลกรรมเกิดใหม่ ท่านเหล่านั้นชื่อว่ามี'''ชีพแห่งการเกิดสิ้นแล้ว''' *** *อ้างถึง:* ขุททกสูต ๑๕ (รตนสูตร – ว่าด้วยรตนะอันประณีต) '''พืชแห่งการเกิด''' คือ อวิชชา ตัณหา และศักยภาพของกรรม