chants:pa-auk:daily_morning_chants [ผู้ท่องสูตร]

ความแตกต่าง

นี่เป็นการแสดงความแตกต่างระหว่างเพจสองรุ่น

--- chants:pa-auk:daily_morning_chants [2026/01/12 04:19] – ถูกสร้าง dhamma
+++ chants:pa-auk:daily_morning_chants [2026/01/12 05:37] (ฉบับปัจจุบัน) – dhamma
@@ บรรทัด 1: / บรรทัด 1: @@
 [[sutta>นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส(th.r.9.235)]] (x3)
-| ๘. | [[sutta>อเนกชาติสํสารํ(th.r.29.24)|อเนกชาติสํสารํ]] | สนฺธาวิสฺสํ อนิพฺพิสํ |
+| ๘. | [[sutta>อเนกชาติสํสารํ(th.r.29.24)]] | สนฺธาวิสฺสํ อนิพฺพิสํ |
 |   | คหการกํ คเวสนฺโต | ทุกฺขา ชาติ ปุนปฺปุนํ |
 |   | คหการก ทิฏฺโฐสิ | ปุน เคหํ น กาหสิ |
@@ บรรทัด 7: / บรรทัด 7: @@
 |   | วิสงฺขารคตํ จิตฺตํ | ตณฺหานํ ขยมชฺฌคา. |
 |   | [[sutta>เราแสวงหานายช่างผู้ทำเรือน(th.r.397.178.0.3)]]((
-เป็นปฐมพุทธพจน์ตาม [[sutta>(th.r.366.91.0.1)]] และเวลาที่พอ.ใหญ่ให้สวด คือ เวลาเดียวกับที่ทรงตรัสคาถานี้ครั้งแรกหลังตรัสรู้ ตาม [[sutta>อเนกชาติสํสารํ(th.r.397.178.0.3)|ขุ.ธ.อ. เรื่องปฐมโพธิกาล]]
+เป็นปฐมพุทธพจน์ตาม [[sutta>(th.r.366.91.0.1)]] และเวลาที่พอ.ใหญ่ให้สวด คือ เวลาเดียวกับที่ทรงตรัสคาถานี้ครั้งแรกหลังตรัสรู้ ตาม [[sutta>อเนกชาติสํสารํ(th.r.397.178.0.3)|ขุ.ธ.อ. เรื่องปฐมโพธิกาล.]] และเรื่องที่จะสวดต่อจากนี้ ก็เป็นเรื่องที่ทรงพิจารณาในเช้าที่จะตรัสรู้นั้นด้วย ตาม [[sutta>อเนกชาติสํสารํ(th.r.29.24)|วิ มหาวคฺค.]]
 )) เมื่อไม่ประสบ จึงได้ท่องเที่ยว ||
 |   | ไปสู่สงสาร มีชาติเป็นอเนก ความเกิดบ่อยๆ เป็นทุกข์ ||
 |   | แน่ะนายช่างผู้ทำเรือน เราพบท่านแล้ว, ท่านจะทำเรือน ||
 |   | อีกไม่ได้, ซี่โครงทุกซี่ ของท่านเราหักเสียแล้ว ||
-|   | ยอดเรือน เราก็รื้อเสียแล้ว, จิตของเราถึงธรรมปราศจากเครื่อง ||
+|   | ยอดเรือน เราก็รื้อถอนเสียแล้ว, จิตของเราถึงธรรมเครื่องรื้อถอน ||
-|   | ปรุงแต่งแล้ว, เพราะเราบรรลุธรรมที่สิ้นตัณหาแล้ว. ||
+|   | (ไม่ทำสังขารคืออัตภาพใหม่)แล้ว, เพราะเราบรรลุธรรมที่สิ้นตัณหาแล้ว. ||
+| ก. อิมสฺมึ สติ อิทํ โหติ | เมื่อสิ่งนี้มี สิ่งนี้จึงมี
+| อิมสฺสุปฺปาทา อิทํ อุปฺปชฺชติ | เพราะสิ่งนี้เกิดขึ้น สิ่งนี้จึงเกิดขึ้น
+ยทิทํ สิ่งนี้คือ
+ก. อวิชฺชาปจฺจยา สงฺขารา ...เพราะอวิชชาเป็นปัจจัย สังขารจึงมี
+สงฺขารปจฺจยา วิญญาณํ...เพราะสังขารเป็นปัจจัย วิญญาณจึงมี
+วิญฺญาณปจฺจยา นามรูปํ…เพราะวิญญาณเป็นปัจจัย นามรูปจึงมี
+นามรูปปจฺจยา สฬายตนํ…เพราะนามรูปเป็นปัจจัย สฬายตนะจึงมี
+สฬายตนปจฺจยา ผสฺโส…เพราะสฬายตนะเป็นปัจจัย ผัสสะจึงมี
+ผสฺสปจฺจยา เวทนา…เพราะ ผัสสะเป็นปัจจัย เวทนาจึงมี
+เวทนาปจฺจยา ตณฺหา…เพราะเวทนาเป็นปัจจัย ตัณหาจึงมี
+ตณฺหาปจฺจยา อุปาทานํ…เพราะตัณหาเป็นปัจจัย อุปาทานจึงมี
+อุปาทานปจฺจยา ภโว…เพราะอุปาทานเป็นปัจจัย ภพจึงมี
+ภวปจฺจยา ชาติ…เพราะภพเป็นปัจจัย ชาติจึงมี
+ชาติปจฺจยา ชรามรณํ …เพราะชาติเป็นปัจจัย ชรามรณะจึงมี
+โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา สมฺภวนฺติความโศก ความคร่ำครวญ ทุกข์ โทมนัส
+และความคับแค้นใจ จึงมีพร้อม
+เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส สมุทโย โหติ ...ความเกิดขึ้น แห่งกองทุกข์ทั้งปวงนี้ จึงมีได้
+ด้วยประการฉะนี้
+| ข. อิมสฺมึ อสติ อิทํ น โหติ | เมื่อสิ่งนี้ไม่มี สิ่งนี้ก็ไม่มี
+| อิมสฺส นิโรธา อิทํ นิรุชฺฌติ | เพราะสิ่งนี้ดับไป สิ่งนี้ก็ดับ (ด้วย)
+ยทิทํ สิ่งนี้คือ
+ข. อวิชฺชานิโรธา ...เพราะอวิชชาสำรอกดับไปไม่เหลือ
+สงฺขารนิโรโธ ...สังขารจึงดับ
+สงฺขารนิโรธา วิญญาณนิโรโธ... เพราะสังขารดับ วิญญาณจึงดับ
+วิญญาณนิโรธา...นามรูปนิโรโธ... เพราะวิญญาณดับ นามรูปจึงดับ
+นามรูปนิโรธา สฬายตนนิโรโธ... เพราะนามรูปดับ สฬายตนะจึงดับ
+สฬายตนนิโรธา ผสฺสนิโรโธ... เพราะสฬายตนะดับ ผัสสะจึงดับ
+ผสฺสนิโรธา เวทนานิโรโธ... เพราะผัสสะดับ เวทนาจึงดับ
+เวทนานิโรธา ตณฺหานิโรโธ... เพราะเวทนาดับ ตัณหาจึงดับ
+ตณฺหานิโรธา อุปาทานนิโรโธ... เพราะตัณหาดับ อุปาทานจึงดับ
+อุปาทานนิโรธา ภวนิโรโธ... เพราะอุปาทานดับ ภพจึงดับ
+ภวนิโรธา ชาตินิโรโธ... เพราะภพดับ ชาติจึงดับ
+ชาตินิโรธา ชรามรณํ ... เพราะชาติดับ ชรามรณะ (จึงดับ)
+โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา นิรุชฌนฺติ
+ความโศก ความคร่ำครวญ ทุกข์ โทมนัส ความคับแค้นใจ ก็ดับ
+เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส นิโรโธ โหติ*
+ความดับแห่งกองทุกข์ทั้งมวลนี้ ย่อมมีด้วยประการฉะนี้
+| ก. อิมสฺมึ สติ อิทํ โหติ | เมื่อสิ่งนี้มี สิ่งนี้จึงมี
+| อิมสฺสุปฺปาทา อิทํ อุปฺปชฺชติ | เพราะสิ่งนี้เกิดขึ้น สิ่งนี้จึงเกิดขึ้น
+| ข. อิมสฺมึ อสติ อิทํ น โหติ | เมื่อสิ่งนี้ไม่มี สิ่งนี้ก็ไม่มี
+| อิมสฺส นิโรธา อิทํ นิรุชฺฌติ | เพราะสิ่งนี้ดับไป สิ่งนี้ก็ดับ (ด้วย)
+ยทิทํ สิ่งนี้คือ
+ก. อวิชฺชาปจฺจยา สงฺขารา ...เพราะอวิชชาเป็นปัจจัย สังขารจึงมี
+สงฺขารปจฺจยา วิญญาณํ...เพราะสังขารเป็นปัจจัย วิญญาณจึงมี
+วิญฺญาณปจฺจยา นามรูปํ…เพราะวิญญาณเป็นปัจจัย นามรูปจึงมี
+นามรูปปจฺจยา สฬายตนํ…เพราะนามรูปเป็นปัจจัย สฬายตนะจึงมี
+สฬายตนปจฺจยา ผสฺโส…เพราะสฬายตนะเป็นปัจจัย ผัสสะจึงมี
+ผสฺสปจฺจยา เวทนา…เพราะ ผัสสะเป็นปัจจัย เวทนาจึงมี
+เวทนาปจฺจยา ตณฺหา…เพราะเวทนาเป็นปัจจัย ตัณหาจึงมี
+ตณฺหาปจฺจยา อุปาทานํ…เพราะตัณหาเป็นปัจจัย อุปาทานจึงมี
+อุปาทานปจฺจยา ภโว…เพราะอุปาทานเป็นปัจจัย ภพจึงมี
+ภวปจฺจยา ชาติ…เพราะภพเป็นปัจจัย ชาติจึงมี
+ชาติปจฺจยา ชรามรณํ …เพราะชาติเป็นปัจจัย ชรามรณะจึงมี
+โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา สมฺภวนฺติความโศก ความคร่ำครวญ ทุกข์ โทมนัส
+และความคับแค้นใจ จึงมีพร้อม
+เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส สมุทโย โหติ ...ความเกิดขึ้น แห่งกองทุกข์ทั้งปวงนี้ จึงมีได้
+ด้วยประการฉะนี้
+ข. อวิชฺชาย เตฺวว อเสสวิราคนิโรธา ...เพราะอวิชชาสำรอกดับไปไม่เหลือ
+สงฺขารนิโรโธ ...สังขารจึงดับ
+สงฺขารนิโรธา วิญญาณนิโรโธ... เพราะสังขารดับ วิญญาณจึงดับ
+วิญญาณนิโรธา...นามรูปนิโรโธ... เพราะวิญญาณดับ นามรูปจึงดับ
+นามรูปนิโรธา สฬายตนนิโรโธ... เพราะนามรูปดับ สฬายตนะจึงดับ
+สฬายตนนิโรธา ผสฺสนิโรโธ... เพราะสฬายตนะดับ ผัสสะจึงดับ
+ผสฺสนิโรธา เวทนานิโรโธ... เพราะผัสสะดับ เวทนาจึงดับ
+เวทนานิโรธา ตณฺหานิโรโธ... เพราะเวทนาดับ ตัณหาจึงดับ
+ตณฺหานิโรธา อุปาทานนิโรโธ... เพราะตัณหาดับ อุปาทานจึงดับ
+อุปาทานนิโรธา ภวนิโรโธ... เพราะอุปาทานดับ ภพจึงดับ
+ภวนิโรธา ชาตินิโรโธ... เพราะภพดับ ชาติจึงดับ
+ชาตินิโรธา ชรามรณํ ... เพราะชาติดับ ชรามรณะ (จึงดับ)
+โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา นิรุชฌนฺติ
+ความโศก ความคร่ำครวญ ทุกข์ โทมนัส ความคับแค้นใจ ก็ดับ
+เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส นิโรโธ โหติ*
+ความดับแห่งกองทุกข์ทั้งมวลนี้ ย่อมมีด้วยประการฉะนี้