การทำความเคารพและการถวายปัจจัย ๔ นั้น จึงเทียบไม่ได้กับโอกาสอันยอดเยี่ยมเช่นนั้น

อนึ่ง ถ้าสาวกรู้อริยสัจ ๔ ด้วยสกทาคามิมรรคญาณและผลญาณ ก็จะกลับมาสู่โลกมนุษย์เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น แต่ถ้ารู้อริยสัจ ๔ ด้วยอนาคามิมรรคญาณและผลญาณ วิปัสสนาญาณก็จะช่วยให้หลีกออกจากกามภูมิทั้ง ๑๑ ภูมิได้ และจะเกิดในพรหมภูมิอย่างแน่นอน ไม่กลับมายังกามภูมิอีกเลย ความสุขของพรหมนั้นประณีตยิ่งกว่าความสุขในกามภูมิ ในพรหมภูมิไม่มีผู้ชาย ไม่มีผู้หญิง ไม่มีบุตร ไม่มีธิดา ไม่มีครอบครัว ไม่มีการต่อสู้หรือการทะเลาะกัน ไม่จำเป็นต้องบริโภคอาหาร อายุขัยก็ยาวนาน ไม่มีบุคคลใดที่ทำลายความสุขของพรหมได้ เป็นผู้อิสระจากภัยทั้งปวง ถึงอย่างนั้น พรหมก็ยังอยู่ในอานาจของความเสื่อม ความตาย และความเกิดอีก ถ้ายังไม่บรรลุเป็นพระอรหันต์

อนึ่ง ถ้าสาวกรู้อริยสัจ ๔ ด้วยอรหัตตมรรคญาณและผลญาณ วิปัสสนาญาณนั้นก็จะนำไปสู่การหลีกออกจากสังสารวัฏ เมื่อปรินิพพานแล้ว เขาย่อมถึงความดับสนิท และจะไม่มีทุกข์อีกต่อไปโดยประการทั้งปวง เช่น การเกิด ความแก่ ความเจ็บ และความตาย ดังนั้น ประโยชน์เหล่านี้จึงมีค่ามากกว่าการทำความเคารพของสาวก มากกว่าการถวายปัจจัย ๔ แด่ครูอาจารย์ แม้ถ้าสาวกถวายปัจจัย ๔ เป็นกองสูงเท่าเขาสุเมรุนั่นก็ยังไม่พอตอบแทนบุญคุณ เพราะการหลีกออกจากสังสารวัฏ คือการหลีกออกจากการเกิด ความแก่ ความเจ็บ และความตายนั้น มีค่ามากกว่า

แล้วอะไรเป็นอริยสัจ ๔ ที่อริยสาวกเหล่านั้นเข้าใจแล้ว ได้แก่