๓. ท้ายที่สุด พระองค์ทรงแนะให้เจริญ ภาเวตปัณณ ธรรม เมื่อเราเสพ (พระธรรม) อยู่ ความเจริญและความก้าวหน้าเป็นเรื่องจำเป็น นี่หมายความอย่างไร เมื่อเราปฏิบัติธรรม กุศลธรรมเท่านั้นพึงเกิดในวิถีจิตของเรา กุศลธรรมคือศีล กุศลธรรมคือสมาธิ และกุศลธรรมคือปัญญา กุศลธรรมเหล่านี้พึงเกิดอย่างไม่หยุดหย่อนจนกว่าจะบรรลุเป็นพระอรหันต์

ถ้าสาวกของพระพุทธเจ้าบรรลุเป็นพระอรหันต์ การปฏิบัติ (คือภาวนา) นั้นก็สำเร็จแล้ว ดังนั้น สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้าจึงพึงปฏิบัติตามคำสอนของพระองค์จนกว่าจะบรรลุจุดมุ่งหมายนั้น คือพึงเสพคุ้นกับธรรมนั้นจนบรรลุเป็นพระอรหันต์ เพื่อให้ถึงความเป็นพระอรหันต์ เราต้องปฏิบัติครั้งแล้วครั้งอีก ด้วยเหตุนั้น พระพุทธเจ้าจึงทรงสอนในการทำให้มาก (พหุลีกาตปัณณ) ซึ่งก็คือ เราต้องปฏิบัติบ่อยๆ นี่เป็นพุทธประสงค์ข้อที่สาม

ความประสงค์เหล่านี้เกิดขึ้นในวิถีจิตของพระพุทธองค์ ทำไมพระองค์จึงทรงประสงค์เช่นนี้ พระองค์ได้ตรัสไว้ว่า:

"ยถยิท พรหมจริย อทฺธนิย อสฺส จิรฏฺฐิติก"

(โดยวิธีที่พรหมจรรย์นี้จะพึงตั้งอยู่ได้นาน)

นั่นก็คือเพื่อรักษาคำสอนที่บริสุทธิ์เพื่อให้ดำรงอยู่นาน

หน้าที่ของเราผู้เป็นพุทธศาสนิกชน จึงสำคัญมากที่พุทธศาสนิกชนทุกท่านพึงรักษาคำสอนที่บริสุทธิ์ เพื่อไม่ให้สูญหายไป พวกเราจึงต้องพยายาม ต้องพยายามทำอะไร ขอย้ำดังนี้

๑. พึงศึกษาพระธรรมของพระพุทธเจ้าอย่างบริบูรณ์ให้ขึ้นใจ