คาถาม ๗.๙ – วิปัสสนาญาณให้ถึงทิฏฐิวิสุทธิโดยการจัดกิเลสอย่างไร { หน้า ๓๙๘ }

มีสัมมาทิฏฐิ แต่นี่ก็เพียงชั่วคราว เพราะเมื่อหยุดปฏิบัติ มิจฉาทิฏฐิก็เกิดขึ้นอีก เพราะอโยนิโสมนสิการ ย่อมสำคัญหมายเหมือนเดิมอีกเป็นต้นว่า “นี่เป็นผู้ชาย นี่เป็นผู้หญิง เป็นแม่ เป็นพ่อ เป็นอัตตา” และกิเลสที่เกิดขึ้นพร้อมกันเป็นต้นว่า โลภะ มานะ และโทสะ ก็จะเกิดขึ้นอีก แต่เมื่อกลับไปเจริญวิปัสสนา ความเห็นผิดนี่ก็จะหายไปอีก

ดังนั้น วิปัสสนาญาณจึงการจัดมิจฉาทิฏฐิและกิเลสอื่นๆ แค่เพียงชั่วคราวเท่านั้น แต่เมื่อบรรลุมรรคผล มรรคญาณย่อมทำลายมิจฉาทิฏฐิและกิเลสอื่นๆ ไปตามลำดับอย่างไม่มีส่วนเหลือ

คาถาม ๗.๑๐ – ความต่างกันระหว่างจิตกับทิฏฐิ

คาถาม อะไรเป็นความต่างกันระหว่างจิตกับทิฏฐิ

คาตอบ จิตหมายถึงการรู้หรือใจ แต่ในเรื่องจิตตวิสุทธิ หมายถึงจิตประเภทหนึ่งโดยเฉพาะ คือ อุปจารสมาธิจิตและอัปปนาฌานจิต ส่วนทิฏฐิหมายถึงความเห็นผิด เป็นเจตสิกที่เกิดร่วมกับจิต ๔ ประเภท มีมูลรากคือโลภะ ความเห็นผิดและมานะจะเกิดพร้อมกับโลภะมูลจิตอย่างแน่นอน

มิจฉาทิฏฐิอย่างหนึ่งก็คืออัตตสัญญา มีอัตตสัญญา ๒ อย่าง ได้แก่ ๑. ความสำคัญว่าตนโดยทั่วไปของชาวโลก นี่เป็นความเห็นผิดตามธรรมดา เป็นความสำคัญหมายว่ามีผู้ชาย มีผู้หญิง พ่อ และแม่เป็นต้น