พรหมจรรย์ก็คือการรักษาปัญจศีล แต่การรักษาพรหมจรรย์นั้น แทนที่จะเพียงแค่เว้นจากการประพฤติผิดในกามเท่านั้น แต่ต้องมีการอบรมสิกขา ๓ คือ ศีล สมาธิ และปัญญา โดยเป็นอุบาสิกาตลอดสองหมื่นปี บารมีเหล่านั้นย่อมสุกงอมแล้วในพระศาสนาของพระโคตมพุทธเจ้า ดังนั้น แม้ว่าจะได้เสียสติไป ก็ยังสามารถได้สติคืนมา ศึกษาในสิกขา ๓ ได้เป็นอย่างดี แล้วบรรลุเป็นพระอรหันต์ได้

เมื่อคนเช่นนี้ฝึกกรรมฐาน จะต้องมีกัลยาณมิตรคือครูที่ดี เพื่อนที่ดี และสหธรรมิกที่ดี รวมถึงยาและอาหารที่สมควรด้วย ตามประสบการณ์แล้ว คนเช่นนี้ส่วนมากจะรักษาสมาธิไว้ได้นาน ๆ ไม่ได้ ดังนั้น โดยปกติจึงไม่สำเร็จ

ถ้าบุคคลผู้ไม่มีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีได้บรรลุจตุตถฌานแล้ว จะช่วยพัฒนาทักษะในการสื่อสารกับผู้อื่นหรือไม่ และการบรรลุฌานจะช่วยแก้ปัญหาเช่นนี้ได้หรือไม่

ปัญหาเหล่านี้โดยปกติแล้วมีเหตุมาจากความโกรธเกลียด (โทสะ) ซึ่งเป็นนิวรณ์อย่างหนึ่ง ตราบเท่าที่บุคคลนั้นยังไม่สามารถเปลี่ยนความรู้สึกของตนได้ ก็จะไม่สามารถบรรลุฌานได้ แต่ถ้าสามารถจัดความรู้สึกเช่นนี้ได้ ก็ไม่เพียงแต่จะบรรลุฌานได้เท่านั้น แต่จะบรรลุมรรคผลไปจนถึงความเป็นพระอรหันต์ได้ด้วย

ตัวอย่างที่รู้จักกันดีเรื่องหนึ่งก็คือ ท่านพระฉันนเถระ

ท่านเกิดในวันเดียวกับพระโพธิสัตว์ของเรา ในพระราชวังของพระเจ้าสุทโธทนะ ณ เมืองกบิลพัสดุ์ เป็นบุตรทาสีของท้าวสุทโธทนะ และเป็นเพื่อนเล่นกับเจ้าชายสิทธัตถะผู้เป็นพระโพธิสัตว์เมื่อพระองค์ยังทรงเยาว์วัยอยู่ นี่เป็นเหตุให้ท่านมีความคิดต่าง ๆ ในภายหลัง เช่น “นี่เป็นพระราชาของเรา พระพุทธเจ้าเป็นเพื่อนเล่นของเรา พระธรรมเป็นธรรมของเรา”