ปัจจยปริคหญาณ – ญาณที่เข้าใจถึงเหตุของนามรูป
สัมมสนญาณ – ญาณที่เข้าใจไตรลักษณ์ (ความเป็นทุกข์ ความไม่เที่ยง ความเป็นอนัตตา) ของนามรูป
อุทยัพพยญาณ – ญาณที่เห็นความเกิดขึ้นและดับไปของนามรูป
ภังคญาณ – ญาณที่เห็นความดับไปของนามรูป
ภยญาณ – ญาณที่เห็นนามรูปว่าเป็นภัย
อาทีนวญาณ – ญาณที่เห็นความเป็นโทษ/อันตรายของนามรูป
นิพพิทาญาณ – ญาณที่เห็นความน่าเบื่อหน่ายของนามรูป
มุญจิตุกัมยตาญาณ – ญาณที่ใคร่จะพ้นออกจากนามรูป
ปฏิสังขาญาณ – ญาณที่กลับไปพิจารณานามรูป
สังขารุเบกขาญาณ – ญาณที่เป็นกลางกับสังขารธรรม
อนุโลมญาณ – ญาณที่อนุโลมต่อจิตที่มาก่อนและมาทีหลัง
โคตรภูญาณ – ญาณที่ข้ามพ้นความเป็นปุถุชน
มรรคญาณ – ญาณคืออริยมรรค
ผลญาณ – ญาณคืออริยผล
ปัจเวกขณญาณ – ญาณที่พิจารณามรรค ผล นิพพาน กิเลสที่ละได้แล้ว และกิเลสที่ละยังไม่ได้
บัดนี้โยคีได้รู้จักชื่อของวิปัสสนาญาณแล้ว แต่ได้ประสบกับวิปัสสนาญาณเหล่านั้นแล้วหรือยัง ยังไม่ได้ นี่คือเหตุผลว่าทำไมความรู้ทางปริยัตินั้นยังไม่พอ จึงจะต้องปฏิบัติธรรมด้วยวิริยะอันยิ่งเพื่อให้ได้วิปัสสนาญาณเหล่านั้น