'''เจริญเมตตา'''
{ หน้า ๑๔๙ }

ด้วยเหตุนี้ จึงจะสามารถพัฒนาจิตใจที่ปรารถนาความสุขและความเจริญของสัตว์อื่นให้งอกงามขึ้นได้ สมจริงดังที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้ว่า

“สพฺพา ทิสา อนุปริคมฺม เจตสา เนวชฺฌคา ปิยตรมตฺตนา กฺวจิ.
เอว ปิโย ปุถุ อตฺตา ปเรส
ตสฺมา น หึเส ปรมตฺตกาโม”ติ

(แปลความ) บุคคลตั้งใจค้นหาทั่วทุกทิศ ก็ไม่พบใครที่ไหนซึ่งเป็นที่รักยิ่งกว่าตนเลย สัตว์เหล่าอื่นก็รักตนมากเช่นนั้นเหมือนกัน เพราะฉะนั้น ผู้รักตนจึงไม่ควรเบียดเบียนผู้อื่น

ดังนั้น เพื่อทำตนให้เสมอกับคนอื่นด้วยวิธีนี้ และยังใจให้อ่อนโยนมีเมตตา ก่อนอื่น พึงเจริญเมตตาต่อตนเองด้วยความคิด ๔ อย่างดังต่อไปนี้

๑. ขอให้ข้าพเจ้าเป็นผู้ไม่มีเวร ('''อเวโร โหมิ''')
๒. ขอให้ข้าพเจ้าเป็นผู้ไม่มีความทุกข์ใจ ('''อพฺยาปชฺโฌ โหมิ''')
๓. ขอให้ข้าพเจ้าเป็นผู้ไม่มีความทุกข์กาย ('''อนีโฆ โหมิ''')
๔. ขอให้ข้าพเจ้าบริหารตนให้เป็นผู้มีความสุขกายสุขใจอยู่เถิด ('''สุขี อตฺตาน ปริหรามิ''')

ถ้าใจอ่อนโยน มีเมตตา ประกอบด้วยความเข้าใจและเห็นใจผู้อื่น ก็จะไม่ลำบากในการเจริญเมตตาต่อบุคคลอื่น ดังนั้น จึงสำคัญที่จะเจริญเมตตาต่อตนเอง

(ส.ส.๑๑๙ มัลลิกาสูตร)